Άννα Δρούζα: Το να μεγαλώνεις χωρίς μητέρα, μοιάζει σαν να σε έχει πατήσει τρένο

Η Άννα Δρούζα βρέθηκε καλεσμένη στο «Καλύτερα δε γίνεται» με τη Ναταλία Γερμανού το μεσημέρι της Κυριακής και μίλησε για την ψυχοθεραπεία, τα παιδικά της τραύματα, την απουσία της μητέρας της από τη ζωή της, αλλά και την απόφαση που πήρε να απομακρυνθεί από την τηλεόραση προκειμένου να αφιερωθεί στην ανατροφή της κόρης της.

Η γνωστή δημοσιογράφος αποκάλυψε πως η προσωπική της διαδρομή ήταν αυτή που την οδήγησε να ασχοληθεί πιο βαθιά με θέματα ψυχικής υγείας.

«Έχοντας πολλά παιδικά τραύματα, ξεκίνησα να δουλεύω ψυχοθεραπευτικά. Δεν βρήκα από την αρχή καλούς θεραπευτές, γιατί κι αυτό είναι ένα θέμα, να μπορέσεις να βρεις έναν σωστό θεραπευτή. Μετά όμως έκανα κάποια χρόνια θεραπείας με καλούς θεραπευτές και αυτό με έβαλε σε όλη αυτή την επιστήμη μέσα. Να αναγνωρίσω τι συνέβη σε μένα, να πιστέψω τι αξίζω κι εγώ σαν άνθρωπος», ανέφερε.

«Αυτό με βοήθησε να μαλακώσω σαν άνθρωπος, να μην έχω αγωνία για το αν θα με αγαπήσουν, δεν θα με αγαπήσουν, αν αξίζω ή δεν αξίζω. Είπα, αφού εμένα με βοήθησε τόσο πολύ, γιατί να μην το προτείνω και στους άλλους; Γιατί να μη γίνω μια γέφυρα επικοινωνίας που θα μιλήσει για πράγματα που αφορούν όλους μας; Όλοι μας έχουμε λίγο πολύ τα ίδια θέματα και τις ίδιες αγωνίες», πρόσθεσε.

Στη συνέχεια μίλησε για την πιο δύσκολη εμπειρία της ζωής της, την απουσία της μητέρας της. «Εγώ μεγάλωσα χωρίς μητέρα. Και αυτό ήταν το πρόβλημα. Θυμάμαι κάποτε στην θεραπεία μου είχα ρωτήσει τον θεραπευτή μου τι σημαίνει να έχει μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς μητέρα και μου είπε: “Είναι σαν να έχει συγκρουστεί με τρένο, μετωπικά”».

Η Άννα Δρούζα εξήγησε πως μετά τον χωρισμό των γονιών της μεγάλωσε με τον πατέρα της. «Είχαν χωρίσει, η μαμά έφυγε, με κράτησε ο πατέρας μου. Δεν πουλάμε δράμα τώρα, αλλά αυτό ήταν ένα άτυχο γεγονός στη ζωή μου», ανέφερε.

«Αυτό που με ενδιέφερε είναι η Αριάδνη να είχε μητέρα. Γι’ αυτό άφησα την τηλεόραση. Ήθελα να είμαι εκεί, να με βλέπει. Να βλέπει το βλέμμα μου. Να βλέπει τη λατρεία που είχα γι’ αυτήν. Αυτό της έδωσε δύναμη και ενθάρρυνση. Κατάλαβε ότι αξίζει. Αξίζει για τη μάνα της, για τον πατέρα της. Για τον Θανάση, γιατί και ο Θανάσης μεγάλωσε την Αριάδνη όταν ζούσαμε μαζί για κάποια χρόνια», κατέληξε.